Van Bologna naar Florence over de Via degli Dei

door Rinse van Gans

De Via degli Dei. Die prachtige, zware Godenweg. De vervloekte Godenweg. Echter ook de weg waar veel vriendelijke medewandelaars bleken te zijn. Vooraf vond ik slechts weinig informatie. Een paar boekjes, een kaart en wat vlogs. Meer niet. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ik keek er naar uit.

 

De Via degli Dei is een pad dat twee historische steden met elkaar verbindt: het duistere Bologna en het lichtvoetige Florence. Met daartussen ruig gebied waar menig schilderij en gedicht werd vervaardigd. Een reis door de wildernis afgewisseld met buitenhuizen van roemruchte Italiaanse families. Zoals jullie nu wel doorhebben is enige dramatiek mij niet vreemd. Deze wandelroute van ongeveer 120 kilometer is stijl, uitdagend en zeker niet makkelijk. De natuur is echter prachtig en het pad is uitstekend bewegwijzerd.

 

Bologna – Badolo

Mijn Via degli Dei avontuur begon in Bologna. Vanuit het hotel vlakbij het station toog ik vol goede moed door deze prachtige stad naar het eerste obstakel van de dag; de basiliek van San Luca. Onder prachtige arcaden door. Een paar kilometers trappen lopen. Ik wist niet dat ik zoveel poriën had. Dit stuk is zo stijl als de Povlakte vlak was. Arme nonnen. Ik begrijp nu waarom zij een habijt dragen. Er zijn geen broeken te koop waar die ijzeren kuiten inpassen. Het pad vanaf de basiliek was voornamelijk dalend, langs veel bomen en een kasteel vlakbij de Ponte di Vizzano waar ze heerlijke koffie schonken. De supermarkt in Sasso Marconi was de volgende stop. Onderweg ontmoette ik wandelaars die me overhaalden een overnachting en diner te boeken bij Nova Arbora. Een heerlijke B&B tjokvol wandelaars uit heel Europa. Lullen tot je gaat slapen.

 

Badolo – Passo delle Futa

’s Morgens liep ik al vroeg weer verder. Goden hebben een slecht gevoel voor humor. En ze hebben veel keien tot hun beschikking. Heel veel keien maar niet het geduld om ze netjes neer te leggen. Vooral de laatste vijftien kilometer naar de Passo della Futa was meer een pad voor wandelaars met een doodswens. Misschien was ik ook wel moe en had ik eerder, in Madonna Dei Fornelli, moeten stoppen.

Vanaf de Monte Adone liep ik over meerdere delen van de Flaminia Militare. Een weg gelegd door de Romeinen. Dus geen Duitse ‘alte Romerweg’ maar een echte Romeinse weg. Honderden, misschien zelfs wel duizenden soldaten hebben hier de wegwerkers vervloekt.

 

Tijdens dit deel ontmoette ik een nieuwe groep wandelaars die ik pas vier dagen later, in Madonna Dei Fornelli, weer zou achterlaten. Gezamenlijk begonnen wij de echte kennismaking met de Italiaanse wandelpaden. Modder. Blubber.

Scherpe stenen. Keien. Keien. En nog meer keien. Afgewisseld met prikkeldraad en boomwortels. Man wat was ik blij dat ik aankwam bij de camping op de Passo della Futa. Ik was moe. Ik was hongerig en ik had deze etappe in twee delen moeten lopen.

 

Passo della Futa – Passo della Futa

Heerlijk is dat. Wakker worden in je tent en je nog een keer omdraaien in plaats van op pad te gaan. Want ’s nachts besloten een rustdag te nemen. Als je dan opstaat en de bar op de camping is al open en de brioches warm, lijkt het wel vakantie. Wat een uitzicht. Ik wend mijn hoofd met moeite van het geweldige uitzicht naar het wenkende zwembad. Een prachtige plek om mijn laatste dag als veertiger door te brengen.

 

Omdat ik toch niet de hele dag niets wil doen bezocht ik een kerkhof. Een kerkhof met dertigduizend graven van voornamelijk jonge mannen. Mannen die gestorven zijn voor het vaderland in een vreemd land. Wat is hier destijds veel gevochten. Tijdens mijn hele tocht is de Tweede Oorlog niet ver weg. Indrukwekkend. Tijd voor een duik in het zwembad en later een feestelijk diner met de binnendruppelende vrienden van de afgelopen dagen. Pizza en bier. Wat wil je nog meer? Afgezien van wereldvrede dan. En relativeringsvermogen.

 

Passo della Futa – Tagliaferra

Wat een heerlijke wandeldag was dit. De etappe vanaf Passo della Futa heeft alles. Uitzichten galore. Bossen. Mooie en zware paden en precies op de juiste momenten de kans om de waterflessen te vullen. Want het begon al wat warmer te worden. De afgelopen weken was het al rond de dertig graden. De laatste dagen liep de temperatuur nog verder op. Dus veel drinken.

In de verte brullen motoren, het circuit van Mugello is dichtbij. Wat een afwisselende etappe. Aan het einde van de dag wordt besloten om een huis te huren. Even wat snel heen en weer gebel door mijn – Italiaanssprekende – wandelgenoten en we zitten in een Toscaanse villa. Tenminste zo wil ik het me herinneren.

 

Tagliaferra – Florence

Alweer een heerlijke etappe. Vanaf Tagliaferra is Florence al gauw in beeld deze dag. De Dom torent uit boven de stad. Het doel is in zicht en dan is zoals altijd alles makkelijker. Het is ook een dag van afscheid. Van mijn nieuwe familie maar ook van de Via degli Dei. En daarmee komen de twijfels. Had ik meer tijd moeten nemen om in Florence alle bezienswaardigheden te bekijken? Had ik het gewoon bij twintig kilometer per dag moeten houden?

Niet op deze reis met Rome als einddoel. In zowel Florence als Rome alleen kun je al een vakantie vieren. Musea te over met schilderijen en andere kunstuitingen die de wereld hebben veranderd. Fantastische restaurants waar het echte geloof wordt beleden: het bereiden en verorberen van de meest geweldige maaltijden. En waar je ook kijkt, oudheid. Spijt hoe ik dit heb gelopen? Nee. Het was een zware maar prachtige tocht. Een aanrader.